กวีรอนแรมลางมิแหนงหน่าย

กวีกลายย้ายบ้านตามวาสนา

พาจรจบพบกันอีกสักครา

มิใยมาร่ายวาทีกวีกัน

^^

บ้านสีส้ม บ่นยับ กระไรหนอ

บ้านใหม่รอ คนรัก กวีหาญ

กวีรัก กวีแค้น กวีชาญ

บ่ลืมการ ใหญ่น้อย จะคอยชม

^^

(ปัญจประพันธ์)


๐๐๐๐๐
(โคลงสี่สุภาพ)


หวนคิดระลึกย้อน . . . ความหลัง
แสร้งว่าฯ คราครั้งยัง . . . เริ่มต้น
พอเริ่มจะชื่อดัง . . . ติดตลาด
กลับเกิดเหตุถูกปล้น . . . ยกเค้าทั้งไดฯ


๐๐๐๐๐
(กมลฉันท์ ๑๒)

ระยะนั้นก็เคว้งคว้าง . . . ดุจร้างพลังใจ
สิจะเล่นมิเห็นใคร . . . มนเศร้าอะไรเทียม



๐๐๐๐๐
(กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘)


แต่งกลอนไว้เตรียม
เล่นตามธรรมเนียม . . . แบแผนชาวเรา
แต่มาวันหนึ่ง . . . นึกถึงแล้วเศร้า
เพราะถูกยกเค้า . . . กลอนเก่าหมดกัน


๐๐๐๐๐
(กลอนสักวา)
(กลบทครอบจักรวาล)


สักวาวันนั้นไซร้ในลานสัก*
ฉันประจักษ์พรรคพวกเก่าเขาทักฉัน
พลันประจักษ์สมัครเข้า exteen พลัน
ผู้กอง (ล.ค.)นั้นท่านรวมมาทุกคนผู้


สนุกแน่แค่เพียงคิดรวมมิตรสนุก
หรูหราสุขมุกถูกยิงยิ่งเลิศหรู
ดูเขาต่อต่อกลอนเจ๋งเจ๋งน่าดู
เอยลงคูตูมั่วซั่วชั่วจริงเอยฯ

[*ปล. ลานสัก = ในที่นี้ ข้าพเจ้าหมายถึง มช. ฝั่งที่ติดกับเชิงดอยสุเทพ ซึ่งมีชื่อเรียกขานกันว่า "ฝั่งร่มสัก" ,"ลานสัก" หรือ "สวนสัก" ก็ใช้เรียกกันได้ นัยที่แสดงในกลอนนี้ หมายถึง ตอนที่ข้าพเจ้ากำลังเล่นเน็ตที่คณะแห่งหนึ่งที่ฝั่งร่มสัก แล้วพอดีพบว่า ชาวเราย้ายไป exteen แล้ว จวบจนลุงผักดองมาย้ำ(เพราะลืมแล้ว) ทำให้ข้าพเจ้ามาเล่นในวันนี้ได้]


๐๐๐๐๐
(ร่ายสุภาพ)


จนวันนี้ขอเอ่ย . . . เฉลยให้ท่านทราบ . . . กราบเรียนเพื่อนพี่น้อง . . . บอกผองเราทุกคน . . . หลังจากทนทุกข์แสน . . . เหนื่อยยากแค้นลำเค็ญ . . . จนมาเล่นวันนี้ . . . ที่มีบล็อกชมรม . . . ต้องชมลุงกิมจิ . . . ผู้ริเริ่มกอบกู้ . . . แลหมู่เราทั้งผอง . . . ที่ปรองดองมาเล่น . . . นั่งเข็นเข่นคำกลอน . . . แม้จะนอนจนดึก . . . ไม่ก็ฝึกฝีมือ . . . ซึมกระทือจนเช้า . . . เฝ้าหน้าจอทุกวัน . . . บางท่านนั้นเด็ดกว่า . . . หาของกินมาแกล้ม . . . น่าร่วมแจมไหมครับ . . . คงหลับได้เสบย . . . เสวยจนอิ่มหนำ . . . ขำขำน่าท่านลุง . . . มุ่งล้อเล่นเผาบ้าง . . . ในยามว่างเช่นนี้ . . . มีมุกก็เชิญสวน . . . มาร่วมป่วนกันเถอะ . . . เจอะเจอกันยามใด . . . ให้ต้องอยู่สว่าง . . . ค้างคาวยังยอมแพ้ . . . แค่นี้พอก่อนเจ้า . . . ข้าฯ ปล่อยไก่หมดเล้า . . . มั่วด้นเรื่อยจริง เทียวนาฯ

ตรงนี้เลยชิมิเคอะ
โอเคด้นตรงนี้ได้เลย
เอื้อนเอ่ยเล่าแจ้งแถลงไข
ว่าตัวหน้านามกรว่าอันใด
เออร์ซ่านั่นปะไรทราบทั่วกัน
เขียนนิยายเพ้อเจ้อมาเนิ่นนาน
ไม่โปรดปราณกิ่งกาพย์หรือโครงฉัน
แต่เรื่องกลอนตลาดฉลาดพลัน
ชื่อฉันนั้นไม่ดังจนเลื่องลือ
นิยายจากเกมเอมจรด
ปรากฏนิ่งในเนื้อหนังสือ
Ro"Newนั้นประไรปลายนิ้วมือ
หาซื้อตามแผงทั่วๆไป
ตอนนี้ล้างลาวงการ
เพื่อสร้างตำนานบทใหม่
เหลือบตาเจอแสร้งว่าเข้าทันใด
ติดใจเขียนป้ายแนะนำตน

ขอเล่ากลอนความรักมาที่นี้
คงไม่มีผู้ใดมาขัดขวาง
ก็แค่ขอแต่งกลอนมาพลางพลาง
เวลาว่างไม่มีอะไรทำ
อันความรักยิ่งใหญกว่าภูพา
อันนภาที่ว่าแสนกว้างใหญ่
มหาสมุทรสุดลึกสักเพียงใด
มิเทียบได้ดั่งฉันนั้นรักเธอ
ถึงโลกแหลกแตกลง ณ ตรงหน้า
ถึงสิ้นดินสิ้นฟ้าชลาศัย
แม้สักวันที่ต้องจากเธอไป
แต่จำไว้ใจฉันยังรักเธอ

โอ้วววว แช่วับ หายไปไหนนนนน



ดอกไม้สีขาว

เรารักเธอเธอก็รู้อยู่แก่จิต
อยากให้เธอคิดถึงกันบ้างได้ไหม
เรารักเธอเธอก็รู้อยู่แก่ใจ
ขอได้ไหมรักเราสักที่เธอ

สักวา หน้าหวาน ดอกบานชื่น
หน้าระรื่น ชื่นบาน เช้ายันค่ำ
เช้าก็บาน เย็นก็บาน บานประจำ
เช้ายันค่ำ ชื่นบาน ละลานตา
เจ้าสวยใจ สีจัดจ้าน หวานน่ารัก
ใจมิพัก หักเห เสน่หา
แม่หน้าบาน หวานระรื่น ชื่นอุรา
ขอบูชา รักบานชื่น ชื่นบานเอย

คือว่านู๋คนนี้อาจยังเด็ก
ตัวเกือบเล็กนิดหน่อยแต่ไม่น้อย
ถ้อยคำนั้นคงไม่ประดิษฐ์ประดอย
แต่งคำร้อยกรองได้ไม่ค่อยเป็น
วันนี้ที่มาเล่นเพราะการบ้าน
search หางานจนมาเห็นก็สงสัย
เลยลองเข้ามาดูว่ามีอะไร
เจอคนไทยแต่งกลอนไพเราะดี
นู๋เลยลองแต่งกลอนกับเขาบ้าง
ไม่อยากเหม่ออ้างว้างอยู่อย่างนี้
ถ้าพี่พี่เห็นใจหน่อยก็คงดี
เป็นกวีสักครั้งคงดีเอย ^0^

...ทะเลที่ไร้คลื่น.........สงบ
หัวใจไร้คู่คบ..............ดับดิ้น
ดวงใจไร้เธอสบ.........ไม่อาจ...ชีพได้
ขอใจไม่ไร้สิ้น............รักเธอ...

๏ เมื่อลมพลิ้วปลิวผ่านระรานผิว ใบไม้ปลิวปลิดใบไล้ลมหนาว
หยาดน้ำค้างพร่างพรายไล้แสงดาว ก็รู้คราวเหมันต์จะผ่านมา
๏ ระยับน้ำหยดใสยอดใบเขียว ระริกเกลียวอ้อมกอดแห่งยอดหญ้า
สายลมเย็นเยือกสั่นพลันพัดพา หยาดน้ำฟ้าลาคืนสู่ผืนดิน

บ้านสีส้ม มุมโต๊ะก็สีแสบ

ชมรมเด็กดี

รับเข้าชมรมเด็กดี
toes_too@hotmail.com

ดี..................................................จัง